در سال ۱۹۶۱ قراردادی در وین اتریش در خصوص روابط سیاسی میان تعدادی از کشورهای جهان به امضا رسید.ایران نیز سه سال بعد به قرارداد مذکور پیوست و قانون الحاق دولت ایران در ۲۱/۷/۱۳۴۳ شمسی به تصویب رسید.

امروز بعد از گذشت سالها بدون آنکه کشور ایران از قرارداد وین خارج گردیده باشد وضعیت متفاوتی اتفاق افتاد.

مردم ایران از سیاستهای استعمار پیر خاطره خوبی ندارند و هرگاه به گذشته رجوع میشود جای پای این سیاستهای ظالمانه به وضوح پیدا میشود.

اما دوران خرج کردن احساسات و هیجان آنهم در صحنه سیاست دیریست به سر آمده است.تعقل سیاسی وتفکر بر مبنای واقعیت را اگر در روابط سیاسی دول بکار نگیریم پس کجا از آن استفاده کنیم؟

شاید بتوان تجمع در مقابل سفارت انگلیس در تهران را یک حرکت یا رفتار سیاسی قلمداد کرد ولی حمله به آن و ورود به داخل سفارت یا اماکن وابسته به سفارت یک هیجان واحساسات کنترل نشده ای است که باید توسط نیروهای انتظامی کنترل شود تا ثابت گردد که حقوق بین الملل در ایران نیز پاسداری میشود و پایبندی به آن وجود دارد.

قرارداد وین در ماده ۲۲تصریح دارد:

۱- اماکن ماموریت مصونیت دارند وماموران کشور پذیرنده جز با رضایت رئیس ماموریت حق ورود به این اماکن را نخواهند داشت.

۲- کشور پذیرنده وظیفه خاص دارد کلیه تدابیر لازم را به منظور اینکه اماکن ماموریت مورد تجاوز وخسارت قرار نگرفته و آرامش و شئون آن متزلزل نگردد اتخاذ نماید.

۳- اماکن ماموریت و اسباب و اثاث و اشیای دیگر موجود در آن همچنین وسایل نقلیه ما موریت مصون از تفتیش ومصادره و توقیف ویا اقدامات اجرائی است.

 همچنین بایگانی واسناد ماموریت در هر زمان و در هر مکان از تعرض مصون خواهد بود.

امید که با برخورد عقلانی و تدبیر سیاسی با چنین موضوعاتی برخورد گردد تا از ابزار شناخته شده بین المللی که دارای ارزش حقوقی و سیاسی هستند استفاده شده و کشور ما نیز از تعرضات روز افزون وتهدیدهای گوناگون در امان بماند.

زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خواست

تا در میانه خواسته کردگار چیست